Menu
Xəbər Lenti
TƏBRİK EDİRİK!!!
26-01-2021, 12:08

TƏBRİK EDİRİK!!!

Neft ucuzlaşır
23-01-2021, 11:52

Neft ucuzlaşır

Gizir Şıxəliyev Fariz
21-01-2021, 18:30

Gizir Şıxəliyev Fariz

25 noy 14:41Gündəm / Sosial / Səhiyyə

Sənət taxtının əsl sahibi Habil Əliyevin kaman səsinin sehirli sorağı ilə

Mən də azərbaycanlıyam, vətənimə, torpağıma və millətimə ürəkdən, qəlbdən bağlıyam. Bunu mənə öyrədən vətən sevgisini aşılayan ailəm, məktəbin, təhsilin, universitetin və bütövlükdə Azərbaycanım verib. Mən də vətənimi, torpağımı ana qədər sevirəm.

Uşaqlıqdan çox şeylər yadımda qalıb – oyuncaqlarım, dostlarım, çantam və kitablarım. 5-ci sinifdə oxuyurdum, şeir əzbərləməliydim. Birdən televizorda Habil Əliyevin kamança ifasını eşitdim. Kitabımı bağladım, sinəmə basıb musiqiyə qulaq asdım. Hansı musiqi olmağı yadımda deyil, amma mənim həmişə xoşuma gələn və sevdiyim, üstəlik də maraq dairəmdə olan bir şey vardı ki, Habil Əliyev gözlərini yumaraq ifa edərkən niyə gözlərini yumduğunu başa düşə bilmirdim. Hərdən də düşünürdüm ki, görəsən Habil Əliyev haçansa gülür, danışır? Çünki simasındakı ciddilik məni düşünməyə məcbur edirdi. Bir gün musiqi dərsində müəlliməyə sual verdim ki, niyə Habil Əliyev kaman ifa edəndə gözlərini yumur? Müəlliməm gülümsəyərək cavab verdi: “O musiqini ifa edərək gözlərini yumanda onun dəyərini və gözəlliyini yaşayır”. Bu söz mənim heç vaxt yadımdan çıxmayıb. Həmişə Habil Əliyev kamanı ifa edəndə sanki mən uşaqlıq dünyamın könül pəncərəsindən baxıb o musiqinin dəyərini dərin bilməsəm də, onun nə olduğunu öyrənməyə çalışırdım. Eyni vaxtda Şövkət Ələkbərovanın “Dərələr” və Niyaməddin Musayevin “Dünya sənin, dünya mənim” mahnısını birlikdə müzakirə edərdim. Amma etiraf edim ki, Habil sənətinin zümzüməsi mən böyük auditoriyada möhtəşəm bir orkestrin ifasından heçnə ilə fərqlənmirdi. Həmişə o şəxsiyyətin, o sənətkarın, o insanın vurğunu olmuşam. Sənətə hörmət sənətkarın baxışından qaynaqlanır.

Sonralar böyüdüm, həyatı dərk etdim. Habil sənətinin sanki bir xəzinə olduğunu anladım. Habil sənətinə, sənət taxtının əsl sahibi adını verdim. Habil sənətinə olan hörmətim sonu görünməyən bir uçurum kimiydi ki, o sənətin mənbəyi və mənsəbi artdıqca artırdı. Ən başlıcası da həyatı başa düşəndən və cəmiyyətdə yerimi alandan sonra bir şeyi anladım ki, Habil sənətinə qiymət verən dahi şəxsiyyət Heydər Əliyev kimi fenomen bir insan olub. Bu sənət müqəddəsliyini belə təsdiq edib və belə də yaşayacaq Azərbaycan musiqi mədəniyyətində xüsusi ad qoydu Habil ƏliyevMən də belə izlədim - Habil sənətinin musiqi dünyasını... Nəhayət, o zaman gəlib çatdı ki, mühüm əhəmiyyətli dövlət bayramlarından birində redaksiyamızda “Diplomat” jurnalının idarə heyətinin qərarıyla jurnalımızın xüsusi buraxılışı işıq üzü gördü. Səhifələrin birində bir həkimin imzasını gördüm. Əvvəl təəccüb etdim. Yazıları əlimə alıb tərtibatçı-dizayner Fərid Səfərova yanaşıb, bir sual verdim: - Yoldaş Səfərov, bu xanım kimdir deyə müraciət edəndə? Fərid mənə xoş bir təbəssümlə bu cavabı verdi: - Bu xanım sənətinə hörmət edərək sənət taxtının əsl sahibi dediyiniz Habil Əliyevin qızı, doktor Vəfa Əliyevadır.

Bunu eşidəndə təəccübümü üzə vermədən bir az kənara çəkilib həmin jurnalı Vəfa xanıma özüm təqdim etməyi qərara aldım. Yazının sonuna baxanda, hansı müəssisədə rəhbər olduğunu görmüş oldum. Bəli, baxdım və gördüm. Ertəsi gün telefon zəngi edib, jurnalımızı sizə çatdırmalıyam deyib, Habil soyunun, kökünün bir nümayəndəsini görmək arzulu həvəsimin həyacanımı içimdə boğdum. Və ertəsi gün sözügedən işgüzar görüşə getmək arzusuyla bir də zəng etdim. Dedilər baş həkim toplantıdadır. Və ertəsi gün zəng etmədən birbaşa həmin poliklinikaya getdim. Giriş qapıdan içəri girərkən səliqə-səhman şübhəsiz bir rəhbərin, bir qadının, bir azərbaycanlının həyata baxışında olan təntənəli görüntünün nümunəsiydi. 

Mən həkimlə: “doktor Əliyevayla işgüzar görüşə gəlmişəm” deyərkən yer göstərib oturmağı deyəndə, “mən ayaqüstə dəhlizdə gözlərəm” dedim və gözlədim də. Az keçmişdi ki, köməkçi xanım dedi: - Buyurun, keçin. 

Mən də qapını açıb içəri girəndə ağ xalatlı bir xanımın, bir həkimin, bir azərbaycanlının simasında sənət taxtının əsl sahibi Habil Əliyev cizgilərini gördüm. Bəli, Habil sənətinin musiqi dünyasında milli adət-ənənə dəyər verən, Azərbaycan məfkurəsinin hörmət, sənətə sevgi cizgisinin ağ xalatlı həkim qızım Habil şəxsiyyətində bir qonaq qarşımda gördüm. Çox da böyük olmayan bir həkim otağıydı. Amma cahana sığmayan bir təbəssüm hörmət və qonaq qarşılamaq qabiliyyəti. Habil Əliyevin can meyvəsi sayılan qız övladı Vəfa Əliyeva.

Şübhəsiz ki, bədbin nota köklənmək istəməzdim həkim bacım. Bir həkimin, bir övladın ata dərdini təzələyən, amma dövlətimizə, dəyərlərimizə söykənən bəzi məsələlər var ki, bunu nəsildən nəsilə belə görmüşük. Doktor, Allah atanıza rəhmət etsin, yeri nurla dolsun. Əllərini biri-birinə sıxaraq sağ olun deyərkən, gözlərindəki kədəri gizlətsə də, sanki qaçılmaz bir an yaratdı. Bu anda Habil Əliyevin bir sözü yadıma düşdü. Aktyor Yaşar Nuri dünyasını dəyişəndə telekanallardan biri Habil Əliyevdən müsahibə alarkən belə bir kövrək ifadə işlətdi ki, “Yaşardan incimişəm. Mənim yerimə getdi. Onun ölən vaxtı deyildi”. Əslində sözün hikməti böyükdü, məna dərindi. Ona görə ki, bu sözü deyən şəxs şəxsiyyət cəmiyyətdə layiqli vətəndaş, ailədə qayğıkeş ata, sənətində əvəzolunmaz ustad, böyük azərbaycanlı Habil Əliyevdir.

Beləcə işgüzar söhbətimiz davam etdi. Siyasi, diplomatik, gündəm mövzular da Vəfa Habilqızıyla dialoqumuz o qədər yaddaqalan və şirin, bir az da qayğılı oldu ki, sanki vaxtın necə keçdiyini hiss edə bilmədim. Mən sənətinə vurğun olduğum Habil yadigarı olan, əynində ağ xalatı, qəlbində ay göyərçin qanadlı xoş arzu ünvanlı düz amallı bir qadınla, bir xanımla, peşəkar həkimlə, nəhayət bir Azərbaycan anasıyla, bacısıyla görüşdüm. Bəlkə də illərcə ürəyimin qaranlıq otağının bağlı qapısında qalan bir arzuma çatdım. Bu işgüzar görüşdə yaddaşımda qalan bir qayğılı ana obrazı, savadlı həkim, böyük insan Habil qızı Vəfa oldu. Bəli, Vəfa. 

İşgüzar görüşümüz sona çatdıqda sağollaşıb otaqdan çıxarkən həkim də mənimlə bir çıxdı. Doğrusu heç istəməzdim bu əziyyəti verəm. Birlikdə dəhlizə çıxdıq və həkim səliqəsinin, kiçik dünyasının böyük işlərinə xırda bir səyahət etdik. Gördüyü işlərin, yaratdığı şəraitin təbii olaraq göstərməsi bizə sonsuz iş həvəsi vermiş oldu. Və giriş qapıya qədər gəlib bizi yola salanda, düzdür, bir az utandıq ki, ev sahibinə əziyyət verdik. Amma təəccüblənmədik, niyə? Çünki Habil Əliyev səhnədə milyonlarla insanın sevgisini qazanıb, yaddaşlarda əbədi abidəyə çevrilib və qəlblərdə yaşayırsa, yüzlərlə insanın səhnədə ayağa qaldırıb alqış sədası eşidibsə, şübhəsiz ki, Habil qızı Vəfa xanım da milyonların sevgisiylə ayağa qalxıb qonağını Habil səhnəsinin izdihamıyla yola salmalıydı. Bəli, “od kökü üstündə bitər deyiblər”. Habil soykökündən tərbiyə alan bütün nümayəndələri həmişə uca zirvələrdə görmək diləyi ilə...

- Doktor, sonda sizə bir arzum var: əyninizdəki ağ xalatınız heç zaman qara ləkə götürməsin.


Dərin, hörmət və ehtiramla 

                          Nail Amin Zaman