“İşıqlı İstedadlar” layihəsinin rəhbəri Elnar Musayev ilə müsahibə…
— Elnar bəy, bu gün — 5 may, Beynəlxalq Əlillərin Hüquqlarının Müdafiəsi Günü kimi qeyd olunur. Siz bu günün əhəmiyyətini necə dəyərləndirirsiniz?
— Bu gün mənim üçün sadəcə bir tarix deyil. Bu, bir xatırlatmadır: cəmiyyətin vicdanına edilən səssiz müraciətdir. 5 may bizə deyir ki, hüquqlar danışılmalı deyil, yaşanmalıdır. Amma bunun üçün əvvəlcə baxış dəyişməlidir.
— “İşıqlı İstedadlar” layihəsi bu baxışın dəyişməsində hansı rolu oynayır?
— Biz insanlara yeni bir “baxış bucağı” təqdim edirik. Əlilliyi olan insanları səhnəyə çıxarmaq məqsəd deyil, əsl məqsəd onların içindəki işığı göstərməkdir. İnsanlar səhnədən sonra artıq fərqli düşünməyə başlayırsa, deməli biz doğru yoldayıq.
— Sizcə, bu gün cəmiyyətin ən çox nəyə ehtiyacı var?
— Empatiyaya yox, anlayışa. Çünki empatiya bəzən keçicidir, amma anlayış dəyişiklik yaradır. Bizə mərhəmət yox, bərabər imkanlar lazımdır.
— Layihənin ən böyük uğuru nə ilə ölçülür?
— Alqışla yox. Əgər bir insan özünü “kənarda qalan” yox, “dəyərli” hiss etməyə başlayırsa — bu, ən böyük uğurdur.
— Bu layihə sizin üçün nəyi ifadə edir?
— Bu, mənim üçün bir layihə deyil. Bu, bir missiyadır. Mən istəyirəm ki, insanlar fiziki məhdudiyyəti yox, daxili gücü görsünlər.
— Səhnədə baş verən hansı an sizi daha çox təsirləndirir?
— Səhnəyə tərəddüdlə çıxan birinin özünü tapdığı an. O an anlayırsan ki, sən sadəcə tədbir təşkil etməmisən — sən bir insanın həyatına işıq gətirmisən.
— Gələcəkdə “İşıqlı İstedadlar”ı harada görürsünüz?
— Mən onu bir layihə kimi yox, bir hərəkat kimi görürəm. Daha böyük səhnələrdə, daha çox insanın həyatına toxunan bir platforma kimi.
— Sonda oxuculara nə demək istərdiniz?
— Biz fərqli deyilik. Sadəcə, bizim gücümüz bir az daha görünməzdir. Amma inanın, o güc işıq saçmağa qadirdir.
— Bu gün mənim üçün sadəcə bir tarix deyil. Bu, bir xatırlatmadır: cəmiyyətin vicdanına edilən səssiz müraciətdir. 5 may bizə deyir ki, hüquqlar danışılmalı deyil, yaşanmalıdır. Amma bunun üçün əvvəlcə baxış dəyişməlidir.
— “İşıqlı İstedadlar” layihəsi bu baxışın dəyişməsində hansı rolu oynayır?
— Biz insanlara yeni bir “baxış bucağı” təqdim edirik. Əlilliyi olan insanları səhnəyə çıxarmaq məqsəd deyil, əsl məqsəd onların içindəki işığı göstərməkdir. İnsanlar səhnədən sonra artıq fərqli düşünməyə başlayırsa, deməli biz doğru yoldayıq.
— Sizcə, bu gün cəmiyyətin ən çox nəyə ehtiyacı var?
— Empatiyaya yox, anlayışa. Çünki empatiya bəzən keçicidir, amma anlayış dəyişiklik yaradır. Bizə mərhəmət yox, bərabər imkanlar lazımdır.
— Layihənin ən böyük uğuru nə ilə ölçülür?
— Alqışla yox. Əgər bir insan özünü “kənarda qalan” yox, “dəyərli” hiss etməyə başlayırsa — bu, ən böyük uğurdur.
— Bu layihə sizin üçün nəyi ifadə edir?
— Bu, mənim üçün bir layihə deyil. Bu, bir missiyadır. Mən istəyirəm ki, insanlar fiziki məhdudiyyəti yox, daxili gücü görsünlər.
— Səhnədə baş verən hansı an sizi daha çox təsirləndirir?
— Səhnəyə tərəddüdlə çıxan birinin özünü tapdığı an. O an anlayırsan ki, sən sadəcə tədbir təşkil etməmisən — sən bir insanın həyatına işıq gətirmisən.
— Gələcəkdə “İşıqlı İstedadlar”ı harada görürsünüz?
— Mən onu bir layihə kimi yox, bir hərəkat kimi görürəm. Daha böyük səhnələrdə, daha çox insanın həyatına toxunan bir platforma kimi.
— Sonda oxuculara nə demək istərdiniz?— Biz fərqli deyilik. Sadəcə, bizim gücümüz bir az daha görünməzdir. Amma inanın, o güc işıq saçmağa qadirdir.
Jalə Ağakişiqızı
