“Bir insan niyə özünü bu qədər gülünc vəziyyətə salsın ki?”

Hərdən düşünürəm, bizim dövrün adamları, yəni yaşı 40-ın üzərində olanlar bu həyatda nə(lər) görmədi ki... SSRİ, müstəqillik, 2 müharibə, videomaqnitafon, “pult”, internet, mobil telefon, sair, ilaxır.

Üstəlik, daim yenilənən dünyadan baş çıxarmaq da get-gedə çətinləşdi. Hətta bütün mövzular üzərindən. Məsələn, tutaq, əvvəllər 5-6 kitab oxuyub universitetə daxil olurdunsa, indi onun 100 qatını etməlisən. Əvvəllər, hansısa müğənni 1-cə ifası ilə qəfil populyarlaşırdısa, yüngülvari natiqlik qabilliyyəti olan kəs 2-3 çıxışla hər kəsi özündən bəhs elətdirirdisə, azca savadı olan şəxs dərhal hamının gözünə “kəllə” kimi görünürdüsə, mövcud dövrdə artıq bunların heç biri mümkün deyil. Ən azından bu qədər rahat şəkildə mümkün deyil.

Niyə? Çünki rəqabət mühitindəyik. Çünki parametrlər fərqlidir. Çünki uşaqların “chat gpt” ilə ev tapşırıqları etdiyi zamana qədəm qoymuşuq. Çünki dünya və həyatla uzlaşman üçün mütləq şəkildə dəyişməlisən. Davamlı dəyişməlisən: 90 yaşın varsa belə votsap işlətməyi, feysbuk açmağı, harasa “konum” göndərməyi bacarmalısan.

Eyni zamanda lokal və qlobal siyasətdə!

Dəyişmək lazımdır. Yenilənmək lazımdır. Fərqlənmək lazımdır.

Yoxsa, müxalif radikallar kimi... Yerində saymaq yox!

Dünən baxıram, üzdə olan biri - həm də partiya sədridir - qayıdıb ki, əgər biz olmasaydıq milli birlik də olmazdı, qalibiyyət də, Şuşa və Xankəndi də.

İndi nə cavab verəsən buna? Daha doğrusu, bu təfəkkürün yiyəsini necə başa salasan ki, get o nağılları hələ də ətrafında dolaşan və bu günə qədər canavara “nu poqodi” deyən adamlara söylə, bəlkə inansa, onlar inanar və belə ucuz “tryuk”lar əsla və əsla cəmiyyət, sosial şəbəkələr, siyasi kontingent üçün keçməz?

Yaxşı, bəs, Ali Baş Komandanın zəhməti? Şəhidlərimizin qanı? Qazilərimizin şücaəti? Onlar necə oldu?

Hər şey qaldı kənarda, qələbəni sənin 6 nəfər yarımdan ibarət, üzv sayı adındakı hərflərin sayından az olan partiyanla sərgilədiyin həmrəylikmi qazandı?

Qayıdıram, yenə sözümün əvvəlinə - inanın, elə bu məsələ də sırf beyinlə (oxu: beyinsizliklə) bağlıdır! İnkişafdan qalma ilə, yerində sayma ilə, 30 ildə 30 mm böyüməməklə, yenilənməməklə, dövrün tələblərini dərk edə bilməməklə bağlıdır.

Hələ də 90-larda vurnuxmaqla, “Nizami Süleymanov kimi bir çıxış edib, 50 faiz səs alaram”, “Nemət kimi qışqırıb milyonları meydana gətirərəm” düşüncəsində ilişib qalmaqla bağlıdır.

Dəvəquşu obrazından çıxmamaqla bağlıdır.

Ağızdan, dildən ötürülən absurdları görməməklə, sezməməklə bağlıdır.

Yoxsa, normal insan, normal siyasətçi niyə belə şeylər söyləsin ki?

Niyə özünü bu qədər gülünc duruma salsın ki?

***

Qarabağı İlham Əliyev geri qaytarıb - qəhrəman Ordusu ilə! Prinsipiallığı ilə. Müdrikliyi ilə. Yürütdüyü mükəmməl, yenilikçi, modern, uzaqgörən siyasəti ilə!

Bizi Şuşaya, Xankəndiyə qovuşduran, qəddimizi düzəldən, başımızı uca edən insanın adı - İlham Əliyevdir!

Azərbaycanın bütün qələbələrinin, uğurlarının, xoşbəxtliyinin memarı Odur!

Və bunu hər kəs bilir, anlayır, qiymətləndirir.

Bir qalıb 6 nəfər yarımdan ibarət qaragüruh heyəti...

Onlara da tövsiyəm budur, gec olmadan məlum reallıqları görsünlər və danılmaz faktları, həqiqətləri qulaqlarına təcili (!) sırğa eləsinlər.

Lap yarımı keçdik. Heç olmasa digər 6-sı...

Elşən Musayev - Milli Məclisin deputatı, Demokratik Maarifçilik Partiyasının sədri.